Mijn Verleden (3)

door - 13 april

*BLOG DEEL 3 OVER MIJN VERLEDEN*


Hier komt weer een volgende blog over mijn verleden!
Ik doe er soms wat langer over omdat ik het graag goed wil verwoorden, zonder mensen te kwetsen of in een kwaad daglicht te zetten.
Bovendien kunnen cliënten van mijn werk dit ook lezen en die begrijpen niet alle woorden dus ik moet daar ook een beetje rekening mee houden.
Nu dan weer het vervolg op mijn vorige blog:


Nadat ik 3 jaar in Oisterwijk heb gewoond ben ik verhuisd naar Udenhout.
Een plekje vlakbij Oisterwijk.
Ik ging daar leren om zelfstandig te wonen zonder continu begeleiding om mij heen.
Dat ging erg goed en ik was er ook meer dan klaar voor, ik zat ondertussen op het ROC en dat ging ook allemaal prima.. Wist niet of ik de richting verzorging of uiterlijke verzorging op wilde dus ik besloot daar om een jaartje te gaan schakelen.
Thuis echter ging het niet echt oké, ik had een huisgenoot die verslaafd was aan genotmiddelen (lees allerlei soorten drugs) en het niet zo nauw nam met de tijd, met name bezoek ontvangen, muziek draaien, kortom altijd herrie in de tent.
Mijn andere huisgenoot en ik werden er stapelgek van want studeren thuis konden we wel vergeten en slapen was al helemaal niet aan de orde.
Ik vluchtte dus regelmatig naar mijn moeder toe om zo toch wat rust te kunnen krijgen en te kunnen studeren, niet altijd slim want het afscheid nemen van mijn moeder, broertje, vrienden deed altijd weer pijn als ik moest gaan.
Niet dat we zo ver van elkaar vandaan woonden, maar doordat de sfeer waar ik woonde niet goed was kwam er niet vaak visite (vond ik erg verschut) dus ik ging steeds maar overal op bezoek.
De climax kwam toen ik hulp in ging roepen bij de begeleiding omdat het zo niet langer kon.
Nadat die persoon een gesprek had gehad begon ze glazen kapot te maken en haar eigen te snijden, niet 1 keer nee wel 10 keer en steeds moest ze naar het ziekenhuis toe.
Alleen maar omdat ze dan de aandacht kreeg waar ze zo naar verlangde zei ze, je weet dat zo iemand ziek is maar je bent ook radeloos omdat je diegene niet kan helpen.
Ik kon er niet meer tegen en besloot dat ik daar weg wilde, ik wilde me focussen op school en op mezelf, in zoverre dat nog kon.
Ik werd overgeplaatst naar Waalwijk waar het ook prettig wonen was, maar wel nog verder weg van mijn familie en vrienden.
Ik kon daar niet mee omgaan en was dus steeds vaker bij mijn moeder thuis.
Die kreeg langzaam weer meer grip op mij en vond het wel fijn dat ik thuis was.
Helaas niet alleen voor mij maar ook vooral dat ik voor oppas kon spelen over mijn jongste broertje.
Mijn moeder was in die jaren ook extreem vaak ziek ( vele opnames in het ziekenhuis vanwege haar copd en de vele longontstekingen en dan niet voor een week of zo, nee vaak lag ze er 8 tot 9 weken in) slopend waren die jaren want ik ging nog naar school en moest thuis bij mijn moeder alles regelen en voor mijn jongste broertje zorgen.
Het besluit werd dan ook al snel genomen dat ik weer thuis zou gaan wonen (achteraf gezien de grootste fout die ik kon maken) maar kon op dat moment niet anders.
Ik leerde mijn ex vriend kennen (eerste lange relatie) via de vriendengroep waar ik in zat.
We gingen altijd gezellig buiten hangen met elkaar en hadden de grootste lol of we gingen scooter rijden, genoot zo van die momenten.
Helaas was dat toen snel afgelopen, doordat ik thuis wilde ontvluchten stortte in mij in zijn armen en ging ervoor (allergrootste fout ooit) niet wetende wat voor erg mij nog te wachtte stond.
De eerste tijd leek alles goed en perfect te gaan, totdat meneer steeds meer losse handjes kreeg als ik iets wilde wat hij niet goed vond.
Voor mij had zijn ex hem al in de steek gelaten terwijl ze zwanger was, dus had al beter moeten weten helaas, en niet alleen ik ben er ingetrapt, dus zegt al genoeg over hoe goed zijn praatjes waren en hoe zielig hij kon zijn.
Het ging dus van kwaad tot erger en ik kon er voor mijn gevoel niet onderuit.
We waren inmiddels met ons huisje bezig en werkelijk al mijn spaargeld + geld voor autorijlessen zat in het huis, opgeven was dus voor mij geen optie.
Maar door heel het huis heen getimmerd worden ook niet dus ik vluchtte regelmatig naar mijn moeder toe in de hoop dat ik de stap dan zou durven zetten.
Die dag kwam uiteindelijk toen mijn moeder inzag dat het zo niet meer ging, ik was bont en blauw en alles ging steeds meer zeer doen.
Ik was moe en lusteloos en voelde me continu ziek, wilde afvallen want ik was te zwaar maar het ging gewoon niet meer, ik was kapot moe en wilde gewoonweg van hem af.
Helaas kreeg ik mijn spullen niet terug waardoor ik een advocaat in de arm moest nemen.
Het was een heftige strijd maar won hem wel en hij moest mijn eigendommen teruggeven plus het grootste gedeelte van de schulden betalen.
Mijn moeder was met haar broer en zijn gezin op vakantie toen ik van de advocaat een datum doorkreeg dat ik bij mijn ex de spullen op kon halen.
Zo groot als dat ik mij voelde stapte ik op de fiets en ging daarheen, had ik beter niet kunnen doen want het liep heel erg uit de hand....


In de volgende blog vertel ik daar verder over!


Liefs Petra



















Ook leuk

0 reacties